Εννά τα 'βρουμεν!

Ήμουν έφηβη όταν μια μέρα στο αυτοκίνητο ο αγαπημένος μου πατερούλης γύρισε και μου είπε: "θα σου πω κάτι και θέλω να το βάλεις καλά μες στο νου σου. Να σε συνοδεύει μια ζωή, να το θυμάσαι σαν χρυσό κανόνα και όταν πεθάνω να το μεταλαμπαδεύσεις κι εσύ στα παιδιά σου."

Έτοιμη να δεχθώ τη νουθεσία του πατρός μου, τέντωσα τα αυτιά μου, για να μη χάσω ούτε ένα σίγμα. Τότε γυρίζει και μου λέει: "Ποτέ, μα ποτέ στη ζωή σου, μην αφήσεις μάστρο να σου κάνει οποιαδήποτε δουλειά και να σου πει για την αμοιβή  "Εννά τα 'βρουμεν". Πάντα να συμφωνείς εκ των προτέρων."

Οκ. Η αλήθεια είναι ότι ίσως να περίμενα να ακούσω κάτι πιο μεγάλο, πιο σπουδαίο, πιο ηχηρό. Δηλαδή τι; θα μιλώ στα παιδιά μου για τον παππού τους και θα τους λέω για μάστρους και κουτσοδούλεια; Όμως αυτός είναι ο παπάς μου. Ευθύς, πρακτικός και χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς! Τι να κάνω, του υποσχέθηκα κι εγώ ότι θα φυλάω την συμβουλή του ως κόρην οφθαλμού και κατέβηκα από το αυτοκίνητο. 

Χρόνια αργότερα, όταν ήρθα αντιμέτωπη με την Κυπριακή πραγματικότητα συνειδητοποίησα την τεράστια αξία της συμβουλής του παπά μου. Αυτή η μικρή, χωριάτικη φράση, πόση σοφία κρύβει αλήθεια; Σε έξι μήνες από σήμερα, κλείνω αισίως τρεις δεκαετίες ζωής στην μαρτυρική μεγαλόνησο και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ζούμε στη χώρα του "εννά τα 'βρουμε". Ουδείς συμβαλλόμενος δεσμεύεται εκ των προτέρων, αλλά το αναβάλλει με την ελπίδα ότι θα αποκομίσει μεγαλύτερο όφελος όταν ο άλλος θα βρίσκεται προ τετελεσμένων γεγονότων. Τώρα θα μου πείτε, πως μου ήρθε αυτό;

Έβλεπα ψες στις ειδήσεις ότι προκλήθηκε ένταση σε συνεδρία της κοινοβουλευτικής επιτροπής Οικονομικών αναφορικά με το ζήτημα του συνταξιοδοτικού των δημοσίων υπαλλήλων. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή η νοσηρή φιλοσοφία που διαπνέει ολόκληρο τον κυπριακό λαό κυριάρχησε και στις διαπραγματεύσεις μας με την Τρόικα. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι είμαστε στο παρά πέντε και ξαφνικά ανακύπτουν "διαφορετικές ερμηνείες" και ασάφειες που χρήζουν άμεσης διευκρίνισης. Αυτό που εγώ τουλάχιστον εικάζω, είναι ότι τους είπαμε "δώστε μας το δάνειο και στους όρους "Εννά τα 'βρουμεν! (Πέρκει τους γελάσουμε)." Και ο Θεός βοηθός. Αν δεν μας βαρέθηκε ήδη κι αυτός δηλαδή. 

Γράμμα στον ανώνυμο ευεργέτη

Αγαπητέ Χ,

Ο φίλτατος Ινβίκτους με παρότρυνε έστω και τώρα (7 χρόνια μετά την υπέροχη πράξη σου) να σε ευχαριστήσω για το καλό που μου έκανες και που εγώ δεν ξέχασα (αν και εσύ πιθανόν να μην έχεις ιδέα για ποιο πράγμα μιλώ). Να σου θυμήσω ότι ένα χειμωνιάτικο απόγευμα στα στενοσόκκακα του Nottingham, έξω από το Tesco στην περιοχή St Anns μια αμέριμνη (έως και αχάπαρη) φοιτήτρια που πάντα περπατούσε με ανοιχτή τσάντα έχασε το πορτοφόλι της. Όταν το συνειδητοποίησε ήταν αργά. Αψηφώντας το ψοφόκρυο, το γεγονός ότι η περιοχή είναι επικίνδυνη, γεμάτη βιαστές και μαχαιροβγάλτες, αλλά και το πόσο σπάνια καθαρίζονται τα αγγλικά πεζοδρόμια, άφησε τις σακούλες με τις προμήθειες της εβδομάδας και άρχισε να κλαίει γοερά. Για καλή της τύχη ο φύλακας Άγγελος αδελφός της, την περιμάζεψε αυτήν και τα ατάκτως ερριμμένα κοτόπουλα buy one get one free από το πεζοδρόμιο και πήγαν σπίτι. Τις επόμενες μέρες μάταια όλοι της έλεγαν να πάει να αγοράσει ένα καινούργιο πορτοφόλι και να πάψει να κλαίει το κλοπιμαίο. Η μουρμούρα για το αίσθημα της παραβίασης εναλλασσόταν με κατάρες για ολόκληρο τον Αγγλικό λαό, από τη Βικτώρια του Άλμπερτ μέχρι την Βικτώρια του Μπέκαμ, που της άρπαξαν ό,τι πολυτιμότερο είχε!  Ώσπου μια μέρα κι ενώ έψαχνε τη συνταγή της φανουρόπιτας, της τηλεφωνεί η μάνα της και της λέει: «Έστειλαν επιστολή από τον κεντρικό αστυνομικό σταθμό του Nottingham ότι βρέθηκε το πορτοφόλι σου και να πας να το παραλάβεις. Δεν έβρισκαν τηλέφωνο επικοινωνίας στην Αγγλία και επικοινώνησαν με το παλιό σου πανεπιστήμιο που τους έδωσε τη διεύθυνση του σπιτιού σου στην Κύπρο.» Έμεινε άναυδη. Δηλαδή, το πορτοφολάκι δεν το έκλεψε η ναρκομανής, έγκυος έφηβη με τα μισοβαμμένα νύχια; Τσάμπα το μάτιασμα, τσάμπα και οι κατάρες και τώρα το μόνο που είχε να κλαίει ήταν το κάρμα της που χάλασε. Έσπευσε να παραλάβει το πορτοφολάκι και ανοίγοντας το βρήκε όχι μόνο ανέπαφες τις 20 στερλίνες της αλλά και το εξής υπέροχο σημείωμα:

«Hope this gets safely back to you»

Ο αστυνομικός της εξήγησε ότι αυτός που το είχε βρει το είχε παραδώσει άμεσα και στο διάστημα που μεσολάβησε προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μαζί της. Της έδωσε μάλιστα τα στοιχεία του για να του γράψει μια ευχαριστήρια επιστολή σε περίπτωση που το επιθυμούσε. «Είναι κάτι που συνηθίζεται», της είπε αλλά ήταν ο εύσχημος τρόπος να της πει μην είσαι γαϊδούρα, γράψε δυο λέξεις σε αυτόν που βγήκε από τη βολή του για το παλιοπορτοφόλι σου χωρίς καν να σε ξέρει. Κατενθουσιασμένη έγραψε μια συγκινητικότατη επιστολή (τύφλα να ΄χει ο Τσιάκκας) για το πώς άλλαξε τη ζωή της η χειρονομία του, πόσο τυχερή και ευλογημένη ένιωθε, αλλά και για τον τρόπο που πλέον αντιμετώπιζε τους ανθρώπους του περιθωρίου, λες και ήταν ένα βήμα από το να πουλήσει όλα της τα υπάρχοντα και να γίνει ιεραπόστολος. Δυστυχώς όμως δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να πάει στο ταχυδρομείο και η επιστολή παρέμεινε ξεχασμένη κάπου ανάμεσα στα σκονισμένα βιβλία της νομικής. Μέχρι που κάποια στιγμή επέστρεψε στην Κύπρο και το ξέχασε εντελώς.

Η ανάρτηση του Ινβίκτου την έκανε να θυμηθεί ότι ενώ κάποτε ευεργετήθηκε από κάποιον άγνωστο, παρέλειψε να του πει ένα απλό ευχαριστώ.

Λίγο η ενοχική μου διάθεση λοιπόν και λίγο η ανάγκη να πιστέψω ότι υπάρχει ελπίδα και πως ειδικά σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς μπορούμε να στηριζόμαστε ο ένας στον άλλο, με έσπρωξαν σήμερα άγνωστε Χ να ευχαριστήσω εσένα και όλους όσους μπαίνετε στον κόπο να βοηθήσετε χωρίς θόρυβο και ανταλλάγματα.

Αυτό που κάποτε ήταν αυτονόητο, σήμερα είναι ξεχωριστό. Και γι’ αυτό σου αξίζει μια ξεχωριστή αναφορά, μέσα από την καρδιά μου.